google-site-verification: google323f5cf7684b04dc.html

منوی کاربری

گیاهان مقدس در آیین ها و فرهنگ های گوناگون

گیاهان مقدس در آیین ها و فرهنگ های گوناگون

در بیشتر آئین‌های دینی، گیاهان نقش معنوی سمبلیک دارند. از آنها برای شفا‌بخشی استفاده می‌شود و یا گاهی به عنوان واسطه‌ای میان انسان و عالم الهی نقش دارند.

جانوی هریسونِ نوازنده و موسیقی‌دان، لیستی از گیاهان مقدس را گردآوری کرده، مجموعه‌ای از هفت گیاه محبوب و مقدس، از نیلوفر‌آبی  شرق تا ریحان  غرب.
 این گیاهان سمبل چه هستند؟ آیا آنها امروزه همچون گذشته برای آدم‌ها مهم و محبوب هستند؟
چه افرادی به این گیاهان احترام می‌گذارند و ستایشگر آن ها هستند؟ و از این مهم‌تر، چرا؟ فهرست مقدس‌ترین گیاهان، در گذشته و حال، به ما کمک می‌‌کند تا پاسخ این سوالات را بیابیم.
 
 
نیلوفر‌آبی
نیلوفر‌آبی گیاهی است که برای افرادی که در فضای معنوی مشرق‌زمین متولد و بزرگ شده اند، بیانگر مفاهیم و داستان‌های بسیار است.
برای هندو‌ها، گل زیبای نیلوفر‌آبی، نماد زندگی و زایندگی و براساس باورِ بودایی‌ها، بیانگر پاکی و تقدس است.
این گل در میان لای‌و‌لجن و آب‌های تیره می‌روید.
هرچند ریشه‌های آن در لجن قرار دارد اما گل به زیبایی و پاکی روی آب شناور است.
افسانه‌ها  روایت می‌کنند که نیلوفر‌آبی از ناف خدای ویشنو بوجود آمده است در حالی که برهما در میان آن نشسته بوده است.
به باور گروهی دیگر ، دست‌ها و پاهای خدا چون نیلوفر‌آبی است و چشم های او همچون گلبرگ‌های آن است و می‌گویند که نگاه و نوازش خداوند به نرمی غنچه‌های نیلوفر‌آبی است.
در مکتب هندوئیسم چنین گفته می شود که در درون هر انسانی روح مقدس نیلوفر‌آبی جاری است.
 
 
داروَش
امروزه داروش اغلب با کریسمس آمیخته است، اما داستان نمادین آن مربوط به دوران کهن کاهنان و سلتیک‌ها است.
آنها باور داشتند  داروش عصاره  تارانیس، ایزد سلتیکی خورشید و آسمان و تندر را در بطن دارد و هر درختی که داروش درون شاخه‌های آن بروید، آن درخت مقدس خواهد بود.
انقلاب زمستانی زمانی است که کاهن اعظم، جامه ای سفید‌ بر تن می کند و داروش‌های مقدس را بوسیله داسی طلایی رنگ از بین شاخه‌های درخت بلوط می‌چیند.
این گیاه خاص و میوه‌های ریز آن در برگزاری مراسم مذهبی و شفا‌بخشی کابرد داشته است.
باور بر این بود که این گیاه دارای خواص معجزه‌گری است، معجونی ساخته شده از آن  می‌تواند بیماری‌ها را شفا دهد و از آن به عنوان پادزهر بسیار از زهر‌ها استفاده می‌شده است و  در انسان و جانوران افزایش می داده است و در مقابل نیرو‌های شیطانی از آن محافظت می‌کرده است.
هر‌چند  این کاملاً توصیه‌ای بد‌خواهانه بوده است، زبرا خوردن داروش ، بسیار سمی است. 
 
 
پیوت
پیوت نوعی کاکتوسِ در اندازه کوچکِ  است،خاری ندارد و بصورت خودرو در بیابان های جنوب غربی تگزاس و مکزیک می‌روید و در میان مردمان بومی آن مناطق  از آن برای مراسم روحانی استفاده می شود.
به اعتقاد سرخپوستان مکزیک و پیروان بسیاری از قبیله های  بومی  آمریکای شمالی   پیوت گیاهی مقدس است که کمک می‌کند تا با خداوند ارتباط برقرار کنند.
استفاده این گیاه در مراسم عبادی آن ها توهماتی ایجاد می کرد که تصور می‌کردند شهودی به سوی واقعیتی فراجهانی یا جهان معنوی است.
تنها مردمان بومی خواص معنوی پیوت را نمی‌ستودند.
استفاده از خاصیت‌های روانگردان کاکتوس‌ها که در بدو استفاده مذهبی داشت از طریق هنرمندان و نوازندگان و نویسندگان هم از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد رواج پیدا کرد.
کن کیسی، داستان‌نویس امریکایی، گفته است  فصل اول کتاب "پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته" را تحت تاثیر از مصرف  روانگردان پیوت، نوشته است.
 
 
ریحان مقدس
در باور مکتب هندوئیسم،   ایزد‌بانوی وریندا، با نگهبانی از سرزمین مقدس ورینداوان که نیایشگاه و عبادتگاه به شمار می رفت ، به خدای کریشنا و هواداران و دوستداران او خدمت می‌کرد.
او ایزد‌بانویی در قامت انسان بود، اما طبق متون قدیمی  کریشنا خود به او آمرزش و برکت بخشید تا بتواند تبدیل به گیاه ریحان مقدس شود و به جهان مادی بیاید.
هر جا که این گیاه بروید ، همانند سرزمین مقدس ورینداوان خواهد شد، مکانی که این گیاه مقدس به فراوان می روید.
سرتاسر جهان، میلیون‌ها هندو از فرقه‌ها و مسلک‌های مختلف، در نیایش های هر روزه خود چه در معابد و چه در خانه ریحان مقدس را ستایش می کردند.
 
 
درخت سُرخدار
درخت سرخدار، نوعی سوزنی‌برگ همیشه‌سبزی است که از دوران کهن با تولد دوباره و حیات ابدی و جاودانه مرتبط بوده است.
تنها به این دلیل  که شاخه‌های آن پس از افتادن بر روی زمین، می‌توانند در خاک ریشه بدوانند و درختان تازه‌ای شوند.
هم چنین درخت سرخدار  قابلیت این را دارد که در درون تنهٔ خالی درخت کهن  ریشه کند و درختی تازه شود، و بر این اساس است  که این درخت را سمبل رستاخیز و تولد دوباره می‌دانند.
در اعتقاد مسیحی درخت سرخدار معناهای سمبلیک بسیاری دارد و طبق رسوم  شاخه‌های آن را روی تابوت فرد متوفی قرار می‌دهند و همچنین در  کنار بیشتر کلیسا‌ها درخت سرخدار کاشته شده است.
با توجه به اینکه تعدادی از درختان سرخدار در کنار کلیسا‌ها کاشته شدند اما در بسیاری موارد این درختان پیش از آنکه کلیسایی در آنجا ساخته شود بوده‌اند.
این درخت را کاهنان دوران پیش از مسیحیت هم مقدس می‌شمردند و این درختان قدیمی سرخدار در واقع در عبادتگاه‌های بت‌پرستان دوران کهن کاشته شده بوده است پس ممکن است به دلیل وجود درخت سرخدار ، کلیسا درآن مکان بنا شده است.
 
 
شاهدانه یا حشیش
در فرقه راستافار حشیش یا شاهدانه جایگاهی مذهبی  دارد.
این آئین بر این اعتقاد است که درخت زندگی اشاره شده در انجیل درواقع همان گیاه شاهدانه است و کاربرد آن بنا بر بسیاری از روایت‌ها و بخش‌‌های انجیل، مقدس است.
برای مثال در مکاشفهٔ ۲۲ چنین آمده است: "این گیاه ملت‌ها را شفا خواهد بخشید".
هرچند این ماده اسامی مختلفی دارد (شاهدانه، حشیش، ماری‌جوانا و علف) ولی راستافارها آن را "گیاه مقدس" یا "گیاه دانایی" نامیدند چون بر این اعتقاد هستند که کشیدن آن بینش و آگاهی وسیعی به فرد می‌بخشد.
از نگاه آن ها استفاده از این گیاه سبب نزدیک تر شدن به خداوند و کائنات و خویشتن معنوی درونی‌شان ‌شوند.
.کشیدن " علف دانایی" عملی بسیار ‌تشریفاتی است، باید آن را به صورت سیگار پیچید یا در داخل حقهٔ قلیان قرار داد و آن را دور گرداند و دود آن را فرو‌کشید. پیش از شروع کشیدن آن دعایی هم خوانده می‌شود
 
 
ریحان یا شاهِسپَرَم
ریحان در میان فرقه‌های گوناگون مسیحیان ارتدوکس به خصوص در کلیسا‌های یونانی، گیاهی مقدس است.
مسیحیان ارتدوکس بر این اعتقاد اند که این گیاه در جایی که خون مسیح ریخته، روئیده است و از آن زمان ریحان با عبادت و پرستش صلیب بخصوص در دوران روزهٔ بزرگ بسیار مرسوم شده است.
کشیش از ریحان برای تطهیر آب مقدس استفاده می‌کند و دسته‌ای از برگ‌های ریحان را روی آب مقدسی که روی حاضران در کلیسا می‌پاشد، قرار می‌دهد.
صلیب را با دسته‌های خوشبویی از این گیاه می‌آرایند و در مراسمی دور کلیسا گردانده می‌شود و دسته‌های کوچکی از این گیاه به عبادت‌کنندگان داده می‌شود.
بسیاری از افراد دسته‌های ریحان را در آب می‌گذارند تا ریشه دهد و بتوانند آن را در خانهٔ خود بکارند تا موجب برکت و موهبت شود.
 
 
 

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر
 
بهرنگ